Nabestaan is moeilijken dan doodgaan. Dat is waar!
Sterven is een kwestie van een aantal weken, maar
rouwen van maanden, zo niet jaren.
Doodgaan gebeurt op een gegeven moment. Het leven
wijkt, hoe je het ook probeert vast te houden.
Maar het leven terugvinden, weer plezier in je leven
krijgen, je hartekreten tegen anderen te gaan uiten,
dat gebeurt niet op een gegeven moment. Daar moet je
voor vechten en in groeien.
Je wordt, als je rouwt om een huisgenoot, gedwongen
een bord minder op tafel te zetten; je kunt de
overledene niet meer aanspreken en je moet alleen
gaan winkelen of wat dan ook. Je moet het allemaal
zelf verwerken. De leegte wordt niet automatisch
opgevuld. Je kunt pas langzamerhand ervaren dat de
liefde over de grenzen van de dood heen reikt.
Iedereen heeft de mond vol over "euthanasie
Dat betekent letterlijk "goed sterven". Maar vaak is
het nog moeilijker om "goed voort te leven".
Bij een sterven sterft niet alleen de dode. De dode
neemt afscheid, maar de nabestaanden doen dat ook.
Het woord "nabestaanden" is dan niet helemaal
terecht: zij bestaan niet meer zoals ervoor, zij
verliezen een deel van hun bestaan.
Toen mijn ouders overleden waren, werden wij anders
broer en zus van elkaar. De spil was weg waar alles
om draaide en wij waren nu meer op elkaar
aangewezen. Toen mijn zwager overleed, kwam ik anders
tegenover mijn zus te staan, want ik kwam haar nu
steeds alleen tegen.
Het is goed mensen te helpen sterven, maar evengoed
mensen te helpen nabestaan, dat wil zeggen te leven.
Nabestaan is vaak dan ook veel moeilijker dan
sterven!
MisintentiesDeze kunnen worden opgegeven op
donderdag van 10.00 tot 12.00 uur.
Tevens spreekuur van 10.00 tot 12.00 u.
Telefoon pastorie: 571212.
Nabestaan is dikwijls veel moeilijker dan doodgaan 3.
