Columnpje
/A
P
-Claudia -
5
‘Waarom zouden jullie het beter hebben dan ik?’ Dat
waren vaak de magische woorden van mijn oudste
zus. Mijn grote zus, mijn voorbeeld. Van haar heb ik
veel gezien en geleerd.
Ik weet nog dat ze ging bevallen van nummer 4. Ik
zou, als het zover was, en ze moesten naar het
ziekenhuis, in huis komen voor nummer 1, 2 en 3.
En toen was het zovernummer 4 had zich
aangekondigd en wilde de wijde wereld in.
Tussen de weeën door kreeg ik nog instruc^es.
Nummer 1 en 2 moesten naar school, nummer 3
mocht ik gezellig bij me houden of naar tante C.
brengen want die stond ook stand-by. Nadat ik nr. 1
en 2 naar school had gebracht,
bracht ik nr. 3 even naar tante
C. Dan kon ik ondertussen even
een roosje halen voor nummer
1, 2 en 3 om aan de trotse
ouders te geven. Ik zat nog
maar net, samen met mijn
roosjes, in de auto of de
telefoon ging al. Nummer 4 was
er al! Ik dacht nou als dit zo
snel en makkelijk gaat dan kan
ik dat ook wel, bevallen.
Omdat ik deze woorden sinds 6 jaar nooit meer uit
haar mond kan horen, blijven deze woorden me extra
dierbaar.
Je leert van je moeder, maar ook mijn grote zus hee^
me inzichten gegeven.
Dan heb je verder ook geen handleiding meer nodig.
dat je zwanger bent hou je van ze en hoop je dat ze
gelukkig zijn/worden en maakt het niks uit welk
niveau ze op school halen of wat voor werk ze doen.
Zolang ze maar gelukkig zijn. En dat daar mijn zorgen
(en slapeloze nachten) daar bij horen, neem ik op de
koop toe.
Ik hoop dat ik later tegen hen (als ze ooit kinderen
mogen/willen krijgen), de magische woorden van
mijn zus, kan zeggen: Waarom zouden jullie het beter
hebben dan ik (toen)?
Toen (nog) niet bese^end dat het toch wel allemaal
wat meer voeten in de aarde hee^.
Bij mijn zus zag ik al^jd de bezorgdheid, de drukte
maar vooral ook de liefde voor haar kinderen. Ik snap
de bezorgdheid maar al te goed nu ik zelf 3 kinderen
heb. Ik heb al^jd kinderen gewild, maar niet
realiserend wat het precies inhoudt en wat voor
verantwoordelijkheidsgevoel het met zich mee
brengt. Vanaf het moment dat je weet dat je zwanger
bent begint de liefde maar ook de zorgen. Bij elke
echo, bij elke controle hoop je dat het nog steeds
goed gaat. Dan gaat je buik groeien en daarmee ook
de liefde en nieuwsgierigheid. En dan als je hem of
haar op je buik hebt liggen (na een wonderbaarlijke
bevalling, ik zal hierbij niet in detail treden maar echt
pijnvrij is het niet) kom je erachter wat
onvoorwaardelijke liefde is en is er wat er verder
gebeurt in de wereld even helemaal niet belangrijk.
Dan begint je taak als kersverse moeder. Een
beschrijving krijg je er niet bij. Dus doe je wat je
(moeder) gevoel je ingee^. Van alle kanten krijg je
advies, allemaal goed bedoeld, maar het maakt je
(soms) zo onzeker als kersverse moeder (zonder
beschrijving).
Zoals elke moeder doe je dat wat je goed lijkt. En als
je al denkt dat je het druk hebt met één kind, is het
met nummer twee en drie erbij best aanpoten als
moeder. Drie kinderen betekend ook drie keer zoveel
loslaten. Want dat is opvoedenloslaten
Het begint al bij de eerste keer naar een feestje gaan
na de bevalling. En dat je je kind ‘achter moet laten’
bij een ander. Daarna komt de kinderopvang (want er
moet weer gewerkt worden), de basisschool en
voortgezet onderwijs, het uitgaan, het rijbewijs.
Ondanks dat ik toch enige ervaring heb opgedaan
afgelopen jaren ben ik niet zo heel goed in loslaten. Ik
wil ze nog te vaak helpen zodat ze geen fouten
maken, maar juist door fouten te maken kunnen ze
leren. Dus laat ik het (wat meer) los.
Wat ik ook van mijn zus én van mijn moeder heb
gezien en waarschijnlijk ook heb overgenomen. Is de
bezorgdheid. Nu de kids wat ouder zijn en gaan
stappen, steeds zelfstandiger
worden (waar is de ^jd van de
Maxi-Cosi gebleven? de ^jd waar
je nog wist waar ze waren), hun
rijbewijs halen en hun eigen
plannen trekken. Ben ik blij als
iedereen weer ‘veilig’ in
zijn/haar bed ligt. Ze vragen mij
soms hoe laat ze eigenlijk thuis
waren, want ik slaap pas echt als
ze allemaal thuis zijn.
Vanaf het moment dat je weet
